Turystyka w Polsce - Noclegi, kwatery, ciekawe i polecane miejsca - Oferty i atrakcje turystyczne

Na skróty

Wyświetlaj oferty:

 z prezentacją  wszystkie 

» Dolnośląskie
» Kujawsko - Pomorskie
» Lubelskie
» Lubuskie
» Łódzkie
» Małopolskie
» Mazowieckie
» Opolskie
» Podkarpackie
» Podlaskie
» Pomorskie
» Śląskie
» Świętokrzyskie
» Warmińsko - Mazurskie
» Wielkopolskie
» Zachodniopomorskie
» Wszystkie regiony

lub wybierz miasto:

Wyróżnione oferty

Polecamy

Karpacz
Noclegi, atrakcje, wirtualny spacer po Karpaczu.

Banki
Zapoznaj się z ofertą polskich banków online.

Tworzenie stron
Profesjonalne tworzenie stron internetowych flash.

Kredyty dla firm
Najlepsze kredyty hipoteczne, odnawialne, inwestycyjne dla firm

Kredyty mieszkaniowe
Ranking kredytów mieszkaniowych

Biuro Rachunkowe Oława
KRIDO.eu
Kancelaria Rachunkowa Inga Daria Orłowska

Dodaj reklamę w tym panelu

Panoramy - pobierz

Pobierz kod realizujący odtwarzanie panoramy na Twojej stronie www.
Dostępne dwie wersje różniące się rozmiarem okna wyświetlającego panoramę 480px/350px oraz 300px/240px

Panorama na Twojej stronie

Zobacz również

Turystyka - Dolnośląskie - oferty turystyczne

Noclegi, kwatery, gastronomia. Dolnośląskie atrakcje turystyczne




Dolny Śląsk (łac. Silesia Inferior, niem. Niederschlesien) - część krainy historycznej Śląsk położona w południowo-zachodniej Polsce nad środkową Odrą, wchodząca w skład województw dolnośląskiego, lubuskiego i opolskiego. Kraina ta związana jest z plemieniem Ślężan, początkowo zgrupowanych w okolicach góry Ślęży (koło Wrocławia), od których wywodzi się nazwa Śląsk.

Część pruskiej Provinz Schlesien znajduje się na terytorium Niemiec (obecny Niederschlesischer Oberlausitzkreis, tj. dolnośląski powiat górnołużycki) - tamten region jednak historycznie należał do Łużyc, które w 1825 w czasie reformy administracyjnej Prus włączono do śląskiej jednostki administracyjnej.



Dolny Śląsk to rozległe pasma górskie i malownicze kotliny, poprzecinane rwącymi górskimi strumieniami, których nurty, łagodnie szemrzą w obszarze nizin. To kraina dzikiej przyrody, obfitująca w wiele unikatowych gatunków roślin i zwierząt, ale również pięknych miast, szczycących się wspaniałymi, wielowiekowymi zabytkami.
Region, obejmujący Nizinę Śląską, Śląsko-Łużycką, Przedgórze Sudeckie i Sudety, od wieków nieodparcie kusi swym pięknem i tajemniczością. Obfitujący w żyzne gleby, złoża szlachetnych kruszców, węgla czy wyjątkowe bogactwo wód mineralnych, stanowił centrum zainteresowania możnowładców. Najlepiej świadczy o tym jego historia, przesycona zmaganiami wojennymi Czechów, Polaków i Niemców, pragnących przejąć nad nim panowanie. W wyniku tak burzliwych dziejów następowało nawarstwianie kultur, przenikanie się napływających tu nowych stylów i tradycji. Nic więc dziwnego, że na tych ziemiach istnieje dziś tak wiele przejawów ludzkiej twórczości, zachwycających formą, przepychem i urodą. Prawdopodobnie istnieją regiony, które posiadają wspanialsze założenia ogrodowe niż Arboretum w Wojsławicach czy Lądku Zdroju, piękniejsze i bogatsze zamki, niż Książ, wznioślejsze kościoły i sanktuaria, niż dolnośląski Krzeszów, ale bez wątpienia nie ma drugiego takiego regionu, w którym te wszystkie wspaniałości występowałyby na tak stosunkowo niewielkim skrawku ziemi.
Z tego samego powodu Dolny śląsk stanowi prawdziwą perłę przyrodniczą. W niezwykle atrakcyjnych turystycznie Sudetach, obok malowniczych Karkonoszy, kryjących w sobie więcej przyrodniczych cudów, niż kilkakrotnie większe i wyższe Tatry, znajdują się Góry Stołowe z fantastycznymi labiryntami skalnymi i formacjami z piaskowca o najrozmaitszych kształtach. Prawdziwym rajem na ziemi dla pasjonatów ornitologii są Stawy Milickie i Przemkowskie, obfitujące w unikatowe, w większości chronione, gatunki ptaków. Każdego bez wątpienia zachwyci półdzika przyroda prastarych Borów Dolnośląskich czy bogactwo krajobrazów największych tu Kotlin - Kłodzkiej i Jeleniogórskiej. Na szczególną uwagę zasługuje również najpiękniejszy podziemny skarb tej krainy - Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie.
Dodajmy do wizerunku tych ziem największą w Polsce ilość leczniczych zdrojów, słynących ze znakomitych wód i przeważnie łagodnego, ciepłego klimatu, a otrzymamy prawdziwą oazę dla łaknących wytchnienia turystów.

Dolnośląskie Wody



Uzdrowisko Szczawno - Jedlina położone jest na południowym zachodzie Dolnego śląska, w sąsiedztwie najwyższego wzniesienia Gór Wałbrzyskich - Chełmca oraz pasm - Kobieli i Rzepiska, należących do Gór Wałbrzyskich i Sowich. Sławę uzdrowiskową zyskało już w czasach średniowiecza. Rozkwit uzdrowiska przypada na okres XIX wieku, kiedy to powstała większość obiektów uzdrowiskowych z Zakładem Przyrodoleczniczym, pijalnią wód i halą spacerową oraz zachwycającym Teatrem Zdrojowym na czele. W tym samym okresie powstały również dwa wspaniałe, utrzymane w stylu angielskim, parki - Zdrojowy i Szwedzki - zajmujące łącznie 26,5 ha. Wśród roślinności rodzimej i aklimatyzowanej wiele drzew i krzewów to pomniki przyrody. Na szczególną uwagę zasługuje jednak przepych kwitnących wiosną różaneczników i azalii. Europejska sława uzdrowiska ściągała na leczenie wodami mineralnymi wielu możnych i sławnych ludzi. Przebywali tu m.in.: Z. Krasiński i H. Wieniawski, Winston Churchill czy też I. Turgieniew. Warto przypomnieć, że urodził się tu Gerhart Hauptmann, laureat nagrody Nobla z 1912 r. Panujący tu podgórski, lekko bodźcowy, łagodny i orzeźwiający klimat określany jest jako klimat dolin i kotlin śródgórskich. W celach leczniczych wykorzystywane są tu szczawy wodoro-węglanowo-sodowo-wapniowo-magnezowe pochodzące ze źródeł "Mieszko", "Dąbrówka", "Młynarz" i "Marta".
Cieplice Śląskie Zdrój położone u stóp majestatycznych Karkonoszy, pośrodku płaskiego niczym stół obniżenia, to obok Lądka najstarsze uzdrowisko w Sudetach. Kiedyś funkcjonowały jako samodzielne miasto, obecnie są najbardziej urokliwą dzielnicą Jeleniej Góry. Pierwsze wzmianki pochodzą najprawdopodobniej z XIII w. W tym czasie zakon joannitów-szpitalników na bazie nadanej im ziemi oraz źródeł termalnych zbudował pierwsze uzdrowisko. Jedno z dwóch znanych źródeł otrzymali cystersi sprowadzeni z Krzeszowa. Od tej pory zarówno właściciele miejscowości - Schaffgotschowie, jak i zakonnicy prowadzili tu działalność leczniczą. II połowa XVII w. to okres częstych kuracji znakomitych osobistości m.in. kanclerza Albrychta Stanisława Radziwiłła, kasztelana Zygmunta Zapolskiego, księcia Michała Kazimierza Radziwiłła. Najznakomitszym gościem w Cieplicach była jednak królowa polska Marysieńka Sobieska, która bawiła tu z licznym dworem w 1687 r. Wody cieplicze, stosowane do zabiegów balneologicznych, pochodzące z czterech źródeł, są słabo zmineralizowane, fluorkowo - krzemowe, silnie zasadowe i występują w bardzo różnych temperaturach - stąd historyczny rodowód nazwy miejscowości.
Z powstaniem miejscowości Świeradów Zdrój, malowniczo położonej na stokach Gór Izerskich, związana jest pewna legenda. Według niej osada została założona w XII wieku przez słowiańskie plemię Milczan, które czciło posąg złotego lwa, postawiony opodal "cudownego źródła". Pierwszy opis tutejszych wód mineralnych odnajdziemy w księgach z 1572 roku, natomiast potwierdzenie walorów leczniczych, dokonane przez specjalistyczną komisję hrabiego Schaffgotscha, nastąpiło dopiero 167 lat później. Wkrótce powstał tu pierwszy dom zdrojowy, odkryto nowe źródło i nadano mu nazwę "Dolny Zdrój". Od tej pory, oprócz stanowiących tu specjalność kąpieli świerkowych, zaczęto stosować zabiegi borowinowe. O atrakcyjności świeradowa Zdroju decydują w głównej mierze zasoby wód mineralnych (nisko mineralizowane szczawy wodorowęglanowo- -wapniowo-magnezowe z zawartością żelaza, fluoru oraz radonu) i borowin, wydobywanych w Górach Izerskich. Prawdziwym dobrodziejstwem jest jego specyficzny śródgórski mikro - klimat, o którym zwykło się mówić "balsamiczny o zapachu leśnego igliwia". Wpływają na to m.in. wysokość nad poziom morza, góry, las oraz opary tutejszych wód mineralnych. Klimat najbliższej okolicy świeradowa Zdroju jest najchłodniejszy i najwilgotniejszy w całych Sudetach, a więc ostry i hartujący, zaś na Pogórzu Izerskim łagodny i ciepły. Równie ważnym bogactwem świeradowa jest kora świerkowa, która w postaci wywaru wykorzystywana jest do kąpieli świerkowych.

Parki Narodowe



Karkonoski Park Narodowy zajmuje powierzchnię 5 579 ha, w 68 % pokrytą lasem. Obejmuje najwyższy, wysokogórski masyw Sudetów, a także dwie położone u jego podnóża enklawy: Wodospad Szklarki i górę Chojnik. Turyści mają do dyspozycji 112 km szlaków o łącznej długości 200 km, 10 wyciągów i 12 schronisk.
Niepowtarzalny krajobraz Karkonoszy tworzą samotne skały, kilkusetmetrowe przepaście, polodowcowe jeziora, bagna i miejsca zupełnie płaskie, które na moment pozwalają zapomnieć, że jest się w górach. Z poziomu Kotliny Jeleniogórskiej, Karkonosze prezentują się niezwykle okazale. Z góry natomiast wszystko wygląda zupełnie inaczej. Łagodnie pofalowany teren, nazywany wierzchowiną, jest na dużych przestrzeniach całkowicie płaski. Najcenniejszymi przyrodniczo obszarami parku są kotły polodowcowe. Wysokie, strome zbocza skalne sześciu śnieżnych Kotłów nadają pejzażowi charakter wysokogórski. W epoce lodowcowej, lokalne lodowce górskie wyżłobiły w skałach ogromne półkoliste niecki o głębokości do 250 metrów. Ich ściany są prawie pionowe, a niektóre zagłębienia do dziś wypełnione są pozostałościami wytopionych lodowców. Tak właśnie powstały Wielki i Mały Staw. Charakterystycznym elementem krajobrazu są także kilkunastometrowe granitowe skałki, których szczyty wystają łagodnie od kilkudziesięciu do 100 metrów ponad wierzchowinę. Jedynym wyjątkiem jest dosyć wysoka i stroma śnieżka - najwyższe wzniesienie Karkonoszy (1602 m n.p.m.). Na wierzchowinie położone są także wysokogórskie torfowiska, z których najbardziej znane znajduje się na Równi pod śnieżką. Powstało ono około 5000 lat temu dzięki dużej wilgotności powietrza, obfitym opadom i licznym źródłom. Krajobraz Równi zwany "karkonoską tundrą" wypełniają liczne zarośla kosodrzewiny i niewielkich okresowych oczek wodnych z roślinnością bagienną . Wierzchowina opada stromymi, zalesionymi stokami w stronę Kotliny Jeleniogórskiej.
Roślinność Karkonoszy cechuje piętrowość. Wierzchołki najwyższych szczytów (piętro alpejskie) porasta murawa. W strefie subalpejskiej, z torfowiskami i kotłami polodowcowymi, dominuje kosodrzewina. Regiel górny, dolny i pogórze porastają lasy świerkowe , które zastąpiły naturalne lasy bukowe i mieszane. Lasy liściaste utrzymały się tylko na niewielkich skrawkach terenu. Dzięki specyficznemu mikroklimatowi i podłożu żyje tu wiele bardzo rzadkich gatunków roślin m.in. skalnica bazaltowa, której jedyne na świecie stanowiska znajdują się na kilku bazaltowych skałach zagubionych pośród granitów Małego śnieżnego Kotła. Występują tutaj także: reliktowa wierzba lapońska, paproć zmienka górska, zawilec narcyzowy, pierwiosnka maleńka i skalnica śnieżna.
W Karkonoskim Parku Narodowym nie odnajdziemy zbyt wielu gatunków zwierząt, niemniej jednak kilka z nich zasługuje na szczególną uwagę. Należą do nich dzikie muflony oraz górskie owce z Korsyki i Sardynii, sprowadzone na te tereny około 100 lat temu. Wśród ptaków warto wymienić sowy: sóweczkę i włochatkę, a także okazy typowo górskie: siwerniaka, płochacza halnego i drozda obrożnego.



Góry Stołowe to rozległa, piaskowcowa płyta, wypełniająca nieckę śródsudecką pomiędzy Karkonoszami a Górami Bystrzyckimi i Orlickimi. Fragment leżący po stronie Czeskiej, noszący nazwę Broumovska Vrchovina, również objęty jest ochroną (CHKO - Broumovsko). Najwyższymi wzniesieniami Parku są Szczeliniec Wielki i Skalniak. W otulinie Narodowego Parku Gór Stołowych znajdują się popularne uzdrowiska: Polanica Zdrój, Duszniki Zdrój i Kudowa Zdrój. Park Narodowy Gór Stołowych, położony jest w Sudetach środkowych, na północnym zachodzie Ziemi Kłodzkiej, w sąsiedztwie granicy polsko - czeskiej.
Udostępnione fotografie oraz materiały cytowane z www.dot.org.pl